حیاط خلوت

غـــــــــــم دل با که بگويم که مرا يارى نيست

جز تـــــــــو اى روحِ روان، هيچ مددکارى نيست

غم عشق تو به جان است و نگويم به کسى

که در اين بــــــــاديه غمزده، غمخوارى نيست

راز دل را نتوانــــــــــــــــــم به کسـى بگشايم

که در اين ديــــــــــــر مغان رازنگهدارى نيست

ساقى، از ساغـــــر لبـــــريز ز مـــى دم بـربند

که در اين ميکـــــده مىزده، هشيارى نيست

درد من، عشق تــــــو و بستر من؛ بستر مرگ

جز تواَم هيچ طبيببــــــى و پــــــرستارى نيست

لطف کن، لطف و گـــــــذر کن به سر بـــالينم

که به بيمــــــــــارى من جان تو، بيمارى نيست

قلـــــــــم ســـــرخ کشم بر ورق دفتر خويش

هان که در عشق من و حُسن تو، گفتارى نيست